Tales of the Shahnameh ---- بزم شاهنامه

جنگ هاماوران دومین جنگ طاقت‌فرسای کیکاووس پس از جنگ مازندران بود.
حکیم طوس فردوسی تصویر جنگ هاماوران را این‌گونه بیان می‌دارد که کیکاووس پس از اطلاع از قیام سالار هاماوران سریعاً وارد عمل شد و از راه دریا (رود) که مسافت بسیار نزدیکتر بود به جنگ هاماوران شتافت و دو لشکر ایران و هاماوران در دشت هاماوران رو در روی یکدیگر قرار گرفتند.

بر پایه روایت‌های اساطیری ایرانی، کیکاووس پادشاهی است که بر تمامی هفت کشورِ گیتی، نه تنها بر مردمان، بلکه حتی بر دیوان و نیروهای اهریمنی نیز فرمانروایی مطلق دارد. او که سودای جاودانگی و سلطه‌ای فراگیر در سر می‌پروراند، بر فراز کوه سترگ البرز دست به کاری شگفت می‌زند: ساختن هفت کاخ شکوهمند.
این کاخ‌ها هر یک با ماده‌ای گران‌مایه و رازآمیز ساخته می‌شوند:
نخستین کاخ از زر ناب است؛ نماد فروغ خورشید، جاودانگی و شکوه شاهانه.

دو کاخ دیگر از سیم سپید برپا می‌شود؛ نشانه پاکی، روشنی و فره ایزدی.

دو کاخ بعدی از پولاد سخت استوار می‌گردد؛ نماد نیروی جنگی، استقامت و شکست‌ناپذیری.

و سرانجام، دو کاخ از آبگینه شفاف ساخته می‌شود؛ نمادی از روشنایی، خلوص و لطافت آسمانی.

این هفت کاخ نه تنها جایگاه پادشاهی کیکاووس‌اند، بلکه به گونه‌ای مرکز کیهانی و جایگاه نیروهای مینوی نیز شمرده می‌شوند. روایت‌ها می‌گویند که او از درون این کاخ‌ها نه تنها بر آدمیان، بلکه حتی بر دیوان مازندران، فرمان می‌راند و قدرت او بر همه گسترده است.
ویژگی شگفت‌تر این بناها آن است که هر انسانی، چون به کاخ‌های کیکاووس درآید، اگر پیری و سالخوردگی نیروی او را کاسته باشد، دوباره جوانی و توان به او بازمی‌گردد. در حقیقت، این کاخ‌ها سرچشمه‌ای از جاودانگی و تجدید نیرو هستند؛ جایی که مرز میان مرگ و زندگی، ضعف و توانایی، از میان برداشته می‌شود.
به این ترتیب، کیکاووس در خیال خود جهانی می‌آفریند که در آن فرمان او مطلق و قدرتش بی‌پایان است؛ جهانی که دیوان و آدمیان، پیری و ناتوانی، و حتی قوانین طبیعت در برابرش سر فرود می‌آورند.

اگر تندبادی براید ز کنج
بخاک افگند نارسیده ترنج
ستمکاره خوانیمش ار دادگر
هنرمند دانیمش ار بی‌هنر
اگر مرگ دادست بیداد چیست
ز داد این همه بانگ و فریاد چیست
ازین راز جان تو آگاه نیست
بدین پرده اندر ترا راه نیست
همه تا در آز رفته فراز
به کس بر نشد این در راز باز
برفتن مگر بهتر آیدش جای
چو آرام یابد به دیگر سرای
دم مرگ چون آتش هولناک
ندارد ز برنا و فرتوت باک
درین جای رفتن نه جای درنگ
بر اسپ فنا گر کشد مرگ تنگ
چنان دان که دادست و بیداد نیست
چو داد آمدش جای فریاد نیست
جوانی و پیری به نزدیک مرگ
یکی دان چو اندر بدن نیست برگ
دل از نور ایمان گر آگنده‌ای
ترا خامشی به که تو بنده‌ای
برین کار یزدان ترا راز نیست
اگر جانت با دیو انباز نیست
به گیتی دران کوش چون بگذری
سرانجام نیکی بر خود بری
کنون رزم سهراب رانم نخست
ازان کین که او با پدر چون بجست

شاهنامه خوانان :# محبوب_ خشنود- #دکتر فرشته_ جوادی- #خانم اصولیان کاری از انجمن ادب پارسیگزارش رج ها از# سیروس ـ ملکیکاری از انجمن ادب پارسی تدوین : #امیدـ_ نیک.

پرواز کیکاووس به آسمان: داستان غرور و پشیمانی
ماجرای پرواز کیکاووس یکی از شگفت‌انگیزترین و عبرت‌آموزترین حکایت‌های شاهنامه است. این داستان، روایت شاهی است که فریب وسوسه را خورد، در سودای تسخیر آسمان برآمد و سرانجام با پشیمانی و توبه راه رستگاری را بازیافت.
ابلیس که از شکوه کیکاووس به ستوه آمده بود، دیوان را گرد آورد. یکی از آن‌ها، «دژخیم»، مأمور شد شاه را بفریبد. او به شکل غلامی نکو در شکارگاه بر شاه ظاهر شد، دسته‌گلی پیشکش کرد و با سخنان وسوسه‌آمیز، پرسش‌هایی برانگیخت: راز خورشید و ماه چیست؟ فرمانروای چرخ گردون کیست؟
این سخنان غرور شاه را شعله‌ور کرد. فردوسی یادآور می‌شود که کیکاووس فریب خورد چون می‌پنداشت آسمان او را برگزیده است، حال آنکه جز یزدان فرمانروایی ندارد. همین اندیشه او را به سودای پرواز کشاند.
پس از مشورت با منجمان، شاه نقشه‌ای ناشایست برگزید: ساخت تختی پرنده.
جوجه عقاب‌ها را پروراندند تا نیرومند شوند.

تختی از چوب عود قماری ساختند.

نیزه‌هایی در چهار سو نصب کردند و بر سر هرکدام ران بره آویختند.

چهار عقاب بزرگ را به پایه‌های تخت بستند.

کیکاووس بر تخت نشست. عقاب‌ها برای رسیدن به گوشت بال زدند و تخت را تا ابرها بردند. اما زود فرسوده شدند و تخت با شاه از آسمان فرو افتاد و در بیشه «شیرچین» فرود آمد.
فردوسی اشاره می‌کند که نجات جان شاه تقدیری الهی بود، چرا که باید زمینه‌ساز زایش سیاوش می‌شد.
پهلوانان، از جمله رستم و گودرز، شاه را سرزنش کردند. گودرز با تندی گفت جای او نه در کاخ، که در «بیمارستان» است. او سه خطای شاه را برشمرد: جنگ با مازندران، اسارت به دست شاه هاماوران، و این پرواز ابلهانه.
کیکاووس پشیمان شد و پذیرفت که «همه داد گفتی و بیداد نیست». او چهل روز به نیایش پرداخت، از کاخ بیرون نیامد و سرانجام یزدان توبه‌اش را پذیرفت.
این حکایت رویارویی غرور و فروتنی است:
غرور: خود را هم‌پای خدا دانستن.

خطا: فریب چاپلوسی و به چالش کشیدن نظم آفرینش.

رستگاری: پشیمانی، پذیرش نقد و بازگشت به نیایش.

پرواز کیکاووس نه دستاوردی آسمانی، که درسی زمینی بود: هیچ قدرتی فراتر از یزدان نیست. شاه مغرور پس از سقوط و توبه، به دادگری بازگشت و فرمانروایی‌اش بار دیگر استوار شد.

۱. نطفه غرور: فریب دیو۲. پرواز ناممکن۲.۱. نقشه کژ و ناخوب۲.۲. ساخت تخت۲.۳. صعود و سقوط۳. فرجام کار: پشیمانی و بخشایش۳.۱. نکوهش پهلوانان۳.۲. توبه۳.۳. درس‌هاجمع‌بندی